ΚΑΤΟΙΚΏΝΤΑΣ ΩΣ ΤΟ “ΕΊΜΑΙ”-
👉 Ένας Άμεσος Δείκτης προς την Πηγή (Το απόλυτο, Αλήθεια, Μπράμαν, Ταο, Θεός, Εν)
🌿 ΤΙ ΕΊΝΑΙ ΤΟ «ΕΊΜΑΙ»;
Το «Είμαι» (η αίσθηση Είμαι ή Υπάρχω) δεν είναι σκέψη ούτε πεποίθηση. Είναι η ακατέργαστη, σιωπηλή αίσθηση ότι “Είσαι” (ότι “Υπάρχεις”), πριν από κάθε ταυτότητα, πριν από κάθε ιστορία.
Εμφανίζεται πριν προκύψει ο νους και παραμένει όταν η σκέψη υποχωρεί. Δεν είναι προσωπικό, όμως είναι η πύλη προς το απρόσωπο.
Είναι το πρώτο κύμα που εμφανίζεται στην ακίνητη επιφάνεια του Απολύτου. Είναι ταυτόχρονα το πέπλο και το κλειδί.
«Το “Είμαι” είναι η πρώτη άγνοια, και επίσης η τελευταία που φεύγει.»
(Είμαι Αυτό, σ. 305)
ΤΙ ΑΚΡΙΒΏΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΝΑΓΝΩΡΊΣΩ ;
Όχι μια διάθεση. Όχι μια δόνηση. Όχι μια νοητική κατάσταση.
Αλλά το γεγονός της Ύπαρξης — αυταπόδεικτο και αυτόφωτο.
Δεν το δημιουργείς· το αντιλαμβάνεσαι. Είναι το καθαρό υπόβαθρο που είναι πάντα εδώ.
Στην αρχή, μπορεί να το νιώθεις σαν ειρήνη ή ελαφρότητα, — αλλά αυτά είναι μόνο τα αρώματα, όχι η φλόγα. Παράμεινε με τη φλόγα.
«Δεν είσαι αυτό που αντιλαμβάνεσαι. Είσαι το φως που κάνει δυνατή την αντίληψη.»
(Είμαι Αυτό, σ. 205)
🌿 ΕΊΝΑΙ ΤΟ «ΕΊΜΑΙ» ΈΝΑ ΣΥΝΑΊΣΘΗΜΑ; ΜΙΑ ΕΙΡΉΝΗ; ΜΙΑ ΔΌΝΗΣΗ;
Αυτά προκύπτουν μέσα στο “Είμαι”, αλλά δεν είναι το ίδιο το “Είμαι”.
Το “Είμαι”, δεν είναι αντικείμενο που μπορεί να αισθανθεί ή να βρεθεί — είναι το έδαφος κάθε γνώσης.
Όπως η οθόνη πάνω στην οποία προβάλλεται μια ταινία, επιτρέπει όλες τις εμπειρίες αλλά η οθόνη παραμένει ανέπαφη.
«Η αίσθηση της ύπαρξης, του “Είμαι”, είναι δική σου. Δεν μπορείς να τη χωριστείς, αλλά μπορεί να την χάσεις από τα μάτια σου.»
(Είμαι Αυτό, σ. 15)
🌞 ΓΙΑΤΊ ΠΡΈΠΕΙ ΝΑ ΠΑΡΑΜΕΊΝΩ ΣΤΟ “ΕΊΜΑΙ”,;
Γιατί όλα τα άλλα είναι παιχνίδι του νου.
Κάθε απόσπαση προσοχής — παρελθόν, μέλλον, σώμα, ταυτότητα — είναι παράκαμψη της Πραγματικότητας.
Αλλά το να κατοικείς (παραμένεις σταθερά) στο “Είμαι”, επιστρέφει τον νου στη σιωπή. Από εδώ γίνεται σαφές: ότι δεν είσαι το σώμα, δεν είσαι οι σκέψεις — είσαι “Εκείνο” που τα γνωρίζει.
«Να ξέρεις ότι “Είσαι” είναι φυσικό· να ξέρεις τι “Είσαι”, είναι Αφύπνιση.»
(Είμαι Αυτό, σ. 215)
🌿 ΠΏΣ ΠΑΡΑΜΈΝΩ ΣΤΟ “ΕΊΜΑΙ” ΣΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΉ ΖΩΉ;
Παράμεινε απαλά — όχι με βία, αλλά με ειλικρίνεια.
Οι σκέψεις έρχονται και φεύγουν, αλλά εσύ δεν είσαι οι σκέψεις.
Είσαι η αμετάβλητη παρουσία (“Είμαι-Συνειδητότα) που έχει επίγνωση αυτών.
Όποτε ο νους περιπλανιέται, επέστρεψε — όχι με προσπάθεια, αλλά ως επιστροφή στη φυσική σου κατάσταση. Αναπαύσου (Παρέμενε ήρεμα εκεί). Κατοίκησε (Μείνε σταθερά εκεί).
«Κράτησε το “Είμαι” στο επίκεντρο της επίγνωσης, θυμήσου ότι είσαι, παραρήρησε τον εαυτό σου ακατάπαυστα.»
(Είμαι Αυτό, σ. 86)
🌞 ΤΙ ΓΊΝΕΤΑΙ ΑΝ ΞΕΧΑΣΤΩ (Ξεχαστώ και χάσω την επίγνωση του “Είμαι”);
Τότε απλώς θυμήσου (να επιστρέψεις).
Δεν υπάρχει αποτυχία στο ξέχασμα — μόνο στο να αρνηθείς να επιστρέψεις.
Όπως το παιδί που πέφτει και σηκώνεται ξανά, έτσι και εσύ επιστρέφεις στην ισορροπία.
Με τον καιρό, αυτό γίνεται φυσικό, χωρίς κόπο.
«Η λησμονιά της αληθινής σου φύσης είναι η πηγή της σκλαβιάς. Η ενθύμιση είναι ο δρόμος προς την ελευθερία.»
(Είμαι Αυτό, σ. 108)
🌿 ΓΙΑΤΊ Ο ΝΟΥΣ ΜΕ ΤΡΑΒΆΕΙ ΜΑΚΡΙΆ (από το “Είμαι”);
Γιατί έχει προγραμματιστεί να περιπλανιέται.
Η συνήθεια τον ωθεί να ονομάζει τα πράγματα, να βάζει ταμπέλες, να αντιδρά.
Κάθε επιστροφή στο “Είμαι” εξασθενεί αυτό το τράβηγμα προς τα έξω (προς τις σκέψεις, συναισθήματα, αισθητηριακές εντυπώσεις.)
Ο νους αρχίζει να χάνει το ενδιαφέρον του για τον δικό του θόρυβο (σκέψεις, συναισθήματα, φαντασίες, γνώμες, επιθυμίες, κ.λπ.και σταδιακά καταλαγιάζει.
Αυτό που μένει είναι η ησυχία.
«Ο νους δημιουργεί την άβυσσο. Η καρδιά τη διασχίζει.»
(Είμαι Αυτό, σ. 129)
🌞 ΤΙ ΈΧΕΙ ΕΠΊΓΝΩΣΗ ΤΟΥ “ΕΊΜΑΙ”;
Αυτή είναι η καρδιά της έρευνας.
Όταν η παραμονή στο “Είμαι” γίνει σταθερή, τότε αποκαλύπτεται το τελευταίο πέπλο:
ακόμη και το “Είμαι” εμφανίζεται μέσα σε κάτι βαθύτερο — στο Άμορφο, που δεν μπορεί να συλληφθεί (από τον νου) με κανέναν τρόπο.
Αυτό είναι το Απόλυτο, ο αμετάβλητος Μάρτυρας ακόμη και της ίδιας της παρουσίας (του “Είμαι”).
«Πριν το “Είμαι” εμφανιστεί πάνω σου, ήσουν στην ύψιστη κατάσταση — την αγέννητη κατάσταση.»
(Είμαι Αυτό, σ. 407)
🌿 ΤΟ ΝΑ ΚΑΤΟΙΚΏ ΣΤΟ “ΕΊΜΑΙ” ΟΔΗΓΕΊ ΣΤΟ ΑΠΌΛΥΤΟ;
Ναι.
Η παραμονή στο “Είμαι” διαλύει την ψευδαίσθηση της προσωπικής ταυτότητας.
Τότε ακόμη και η ίδια η αίσθηση της “Ύπαρξης” (“Είμαι”) αρχίζει να σβήνει,
όπως η αυγή δίνει τη θέση της στο φως της ημέρας.
Αυτό που μένει είναι το άμορφο, το αμετάβλητο, το αγέννητο — η αληθινή σου φύση.
«Όταν εστιάζεις στο “Είμαι”, γίνεσαι συνειδητός της συνειδητότητας ως του αιώνιου μάρτυρα (παρατηρητή).»
(Είμαι Αυτό, σ. 34)
🌞 ΠΕΡΊΛΗΨΗ
Η αίσθηση “Είμαι” είναι η πιο εσώτερη πύλη.
Δεν είναι το τελικό σου σπίτι, αλλά το κατώφλι προς την Αλήθεια.
Παράμεινε σε αυτήν — όχι νοητικά, όχι συναισθηματικά — αλλά με ακλόνητη απλότητα (σταθερή επίγνωση).
Με τον καιρό, ο αναζητητής σβήνει, η αναζήτηση τελειώνει,
και αυτό που μένει είναι “Εκείνο” (Απόλυτο) που δεν γεννήθηκε ποτέ και ποτέ δεν έφυγε.
«Το νερό για να καθαρίσει η καρδιά σου είναι το όνομα του Θεού.»
«Υψίστης σημασίας είναι να αυξήσεις την επανάληψη του Ονόματος του Θεού (τζάπα) καθημερινά.
Με αυτόν τον τρόπο, η καρδιά και ο νους σου θα καθαριστούν, και μόνο τότε θα βρεις τον Θεό μέσα σου.»
~ Χεϊρακάν Μπάμπατζι
🌺 Ειρήνη, Αγάπη, Αρμονία
Βιβλία στα Ελληνικά
- Η Τέχνη του να Ζεις Συνειδητά την Στιγμή – (Έντυπο & Ebook)
- Η Τέχνη του Διαλογισμού – (Ebook)
- Το Όνομα του Θεού και η Κάρμα Γιόγκα – (Ebook)
- Η Επίγνωση του Εαυτού και η Απελευθέρωση – (Ebook)
- Οι Διδασκαλίες του Μπάμπατζι – (Ebook
Το “μυστικό” για μια ζωή αφθονίας, αρμονίας, ευτυχίας και ικανοποίησης είναι να έχουμε ένα σαττβικό νου απαλλαγμένο από επιθυμίες και εγωισμό και να ζούμε κάθε στιγμή σε συνειδητή επαφή με τον αληθινό μας Εαυτό (Συνείδηση).
🌺 Φως, Ειρήνη, Αγάπη
atmannityanada 