Η Ένωση με τον Θεό μέσω της συνεχούς προσήλωσης
by Atman Nityananda (Κεφ. 6 Μπ.Γκ.)
Αυτό το κείμενο είναι μια ελεύθερη απόδοση του κεφαλαίου 6 της Μπαγκαβάτ Γκίτα. Έχω κάνει κυριώς μια ελεύθερη απόδοση των όρων. (Κεφ. 6 Μπ.Γκ.)
Σχόλιο
Η Ένωση με τον Θεό μέσω της συνεχούς προσήλωσης: Η συνεχής προσήλωση στον Θεό είναι η προσήλωση του νου μέσα μας στην εσωτερική σιωπηλή παρουσία της Συνειδητότητας (Είναι). Η Συνειδητότητα μέσα μας φαίνεται να είναι ατομική, ότι είναι κάτι που ανήκει σε εμάς, αλλά στην πραγματικότητα είναι η ίδια η παγκόσμια Συνειδητότητα (Θεός) που εκφράζεται μέσα σε κάθε άνθρωπο.
Η σταθερή, βαθιά και αβίαστη προσήλωση του νου στην εσωτερική, αμετάβλητη, κενή περιεχομένου και ακίνητη σιωπηλή παρουσία της Συνειδητότητας, είναι αυτό που ονομάζουμε διαλογισμό και η κορύφωση του διαλογισμού (που είναι η πλήρης συγχώνευση του νου στην Συνειδητότητα) ονομάζεται Σαμάντι. Στο Σαμάντι ο νους ταυτοποιείαι πλήρως με το την Συνειδητότητα και βιώνεται πλήρως και καθαρώς η Θεϊκή φύση και συνειδητοποιείται πλήρως ότι είμαι στην ουσία μας ο ίδιος ο Θεός.
Μπαγκαβάτ Γκίτα Κεφάλαιο VI
Ο Ευλογημένος Κύριος* είπε:
Σχόλιο
*Κύριος: Η λέξη Κύριος αναφέρεται σε μια ενσαρκωμένη έκφραση του Θεού όπως Ο Ιηοσύς Χριστός ή ο Κρίσνα..
1. Αυτός Ω Ιωάννη που εκτελεί το αναγκαίο καθήκον ή εργασία χωρίς να προσβλέπει στους καρπούς της δράσης, αυτός είναι ένας απαρνητής και ένας ασκητής που ζητά την ένωση με τον Θεό μέσα από τα έργα, όχι αυτός που εγκαταλείπει απλά την δράση.
2. Ω Ιωάννη, μάθε πως αυτό που αποκαλούν κάποιοι απάρνηση είναι η ένωση με τον Θεό μέσω των έργων χωρίς επιθυμία και προσκόλληση στους καρπούς του έργου. Αληθινά κανείς που δεν έχει απαρνηθεί τις σκέψεις δεν φτάνει στον Θεό.
3. Για ένα λάτρη του Θεού που θέλει να πετύχει την ένωση με τον Θεό, τα έργα είναι το μέσο. Για τον ίδιο λάτρη ο οποίος έχει ήδη πετύχει την Ένωση με τον Θεό, η ησυχία και η αποχή από τα έργα είναι το μέσο.
4. Αληθινά όταν ο άνθρωπος δεν είναι προσκολλημένος στα αντικείμενα των αισθήσεων και στα έργα, και έχει απαρνηθεί όλες τις σκέψεις, τότε αυτός έχει πετύχει την Ένωση με τον Θεό.
5. Ας ανυψώσει ο άνθρωπος τον νου του με τον ίδιο του τον νου μόνο, κι ας μην αφήσει τον νου του να πέσει χαμηλά (από τα πάθη και του λογισμούς), γιατί μόνο ο ίδιος ο νους του είναι ο φίλος του και μόνον ο νους του είναι ο εχθρός του.
Σχόλιο
Ας ανυψώσει τον νου του δαμάζοντας τον άλογο νου (επιθυμητικό, θυμικό και λογισμούς) μέσω του ανώτερου νου (της διάκρισης, της λογικής, της σωφροσύνης και της φρόνησης) και ας ανυψώσει τον νου του στην θεωρία του Θεού μέσα στην καρδιά του μέσω των λόγων του Θεού και την νοερή καρδιακή προσευχή.
6. Στον άνθρωπο που υπόταξε τον νου του μέσω του ανώτερου νου (διάκριση, φρόνηση και σωφροσύνη) ο νους του είναι φίλος του, αλλά στον άνθρωπο που δεν έχει κυριαρχήσει στον νου του, ο νους του στέκεται σαν εχθρός του.
7. Ατάραχος (απαθής, χωρίς αντίδραση) παραμένει και ισορροπημένος στο κρύο και τη ζέστη, στην χαρά και στην λύπη καθώς και στην τιμή και την ατίμωση, εκείνος που έχει πλήρως κυριαρχήσει στον νου και την καρδιά του και έχει ειρήνη και είναι προσηλωμένος στο Θεό μέσα στην καρδιάς του.
8. Εκείνος που είναι προσηλωμένος στον Θεό μέσα στην καρδιά του, που είναι ικανοποιημένος με την γνώση του Θεού (από τις γραφές) και την άμεση εμπειρία (θεωρία) του Θεού, που έχει υποτάξει τις αισθήσεις, και στον οποίο ένα σβώλος γης, μια πέτρα και ένα κομμάτι χρυσάφι του φαίνονται το ίδιο, είναι πλήρως και σταθερά εναρμονισμένος με τον Θεό (είναι σε βαθιά σταθερή ένωση με τον Θεό).
9. Εκείνος που βλέπει το ίδιο, καλόκαρδους, φίλους, εχθρούς, αδιάφορους, αμερόληπτους, μισητούς, συγγενείς, ενάρετους και αμαρτωλούς αυτός υπερέχει όλων.
10. Ο αφοσιωμένος λάτρης του Θεού, ο οποίος επιθυμεί να προσηλώνει τον νου του στον Θεό ας προσπαθεί να διατηρεί το νου του συνεχώς σταθερό μέσα στην καρδιά του, μένοντας μόνος σε απόμερο τόπο, με το νου και το σώμα υπό έλεγχο, και ελεύθερος από ελπίδα και απληστία για τα εγκόσμια (επιθυμίες και αποκτήματα).
11. Σε ένα καθαρό μέρος καθισμένος σε μια θέση προσευχής, έχοντας ελέγξει τις κινήσεις του νου και των αισθήσεων διατηρώντας το νου του εστιασμένο, ας ασκείται στην προσήλωση του νου μέσα στην καρδιά του στην θεωρία του Θεού για τον εξαγνισμό του νου και της καρδιά του.
13. Κρατώντας το σώμα του σταθερό, χωρίς να κοιτά τριγύρω, με τον νου του ήσυχο, άφοβος, σταθερός στην απόφαση του για αγνότητα (αγαμία), έχοντας ελέγξει τον νου του, σκεπτόμενος Εμένα (τον ενσαρκωμένο Κύριο), μέσω της νοερής επανάληψης του ονόματος μου και ισορροπημένος στον νου, ας κάθεται, έχοντας τον Θεό σαν υπέρτατο στόχο του.
15. Έτσι κρατώντας πάντοτε το νου ισορροπημένο, ο λάτρης του Θεού, με τον νου υπό έλεγχο, προσηλωμένος σε Εμένα πετυχαίνει τη ειρήνη, η οποία κορυφώνεται στην απελευθέρωση (από τα πάθη και τα ελαττώματα).
16.17. Στ’ αλήθεια Ω Ιωάννη, η Ένωση με τον Θεό δεν είναι δυνατή γι’ αυτόν που τρώει πολύ, ούτε γι’ αυτόν που δεν τρώει καθόλου. Ούτε γι’ αυτόν που κοιμάται πάρα πολύ, ούτε γι’ αυτόν που μένει (συνεχώς) ξάγρυπνος (που δεν κοιμάται αρκετά). Η Ένωση με τον Θεό γίνεται ο καταστροφέας του πόνου, για εκείνον που πάντοτε είναι μετρημένος στην τροφή και την αναψυχή, που είναι μετρημένος στην εκτέλεση έργων, που είναι μετρημένος στον ύπνο και την αγρυπνία.
18. Έχει φτάσει στην σταθερή ένωση και θεωρία του Θεού, εκείνος που έχοντας πειθαρχήσει τέλεια τον νου του, ελεύθερος από όλες τις επιθυμίες* για τα αντικείμενα των αισθήσεων, παραμένει σταθερά προσηλωμένος στον Θεό και μόνο μέσα στην καρδιά του,.
Σχόλιο
όλες τις επιθυμίες*: Όταν όλες οι επιθυμίες για τα αντικείμενα των αισθήσεων πεθάνουν, ο νους γίνεται ειρηνικός και παραμένει σταθερά απορροφημένος στον Θεό (άχτιστο Φως) μέσα στην καρδιά μας. Ο νους όντας σε σταθερή θεωρία του Θεού, δεν ταράζεται από τις αισθητηριακέ αντιλήψεις και το σώμα και βιώνει αυθόρμητα και αδιάλειπτα την ειρήνη και την μακαριότητα του Θεού.
19. Όπως η φλόγα ενός κεριού σε απάνεμο μέρος μένει ακίνητη και δεν τρεμοσβήνει, το ίδιο αμετακίνητος στην θεωρία του Θεού είναι εκείνος που μέσω της άσκησης στην σταθερή προσήλωση του νου μέσα στην καρδιά του, ο νους του είναι βαθιά απορροφημένος στην θεωρία του Θεού.
20. Όταν ο δαμασμένος με την άσκηση στην θεωρία του Θεού νους, γαληνέψει (ησυχάσει), και όταν θεωρώντας κάποιος με τον νου του (του μέσω άσκησης ενοειδή και φωτοειδή νου) τον Θεό, αυτός ευφραίνεται με την θεωρία του Θεού μέσα στην καρδιά του,
21. Όταν ο αφοσιωμένος του Θεού νοιώθει την άπειρη μακαριότητα η οποία υπερβαίνει τις αισθήσεις, και την οποία μόνο ένας αγνός νους (ενοειδής και φωτοειδή νους) μπορεί να συλλάβει και εδραιωμένος σε αυτή, ποτέ δεν φεύγει από την Αλήθεια (Θεός).
22. Την μακαριότητα του Θεού έχοντας αποκτήσει, θεωρεί πως δεν υπάρχει άλλο απόκτημα ανώτερο από αυτή, και εδραιωμένος σε αυτή, δεν μετακινείται από αυτή ούτε από μεγάλη θλίψη.
23. Να γνωρίζεις ω Ιωάννη, πως η Ένωση με τον Θεό είναι το ξέζεμα από την ένωση με τον πόνο. Αυτή η θεωρία του Θεού πρέπει να ασκείται με αποφασιστικότητα και χωρίς αποθάρρυνση.
24. Εγκαταλείποντας ο αφοσιωμένος (λάτρης) του Θεού ανεπιφύλακτα όλες τις επιθυμίες που γεννιούνται από τις σκέψεις (λογισμούς) και την φαντασία και συγκρατώντας με τον νου τελείως όλες τις αισθήσεις από όλες τις μεριές, ας φτάσει λίγο–λίγο στην ηρεμία με τον νου σταθερά κρατημένο στην καρδιά και κάνοντας το νου να εδραιωθεί στην προσήλωση στην καρδιά και στην Θεωρία Του Θεού, ας μην σκέφτεται τίποτε.
26. Από οποιοδήποτε αιτία ο ανήσυχος, ασταθής νους ξεφύγει από τη προσήλωση του στην καρδιά, πρέπει να τον αναχαιτίσει και να τον αποτραβήξει από εκεί και να τον φέρει μέσα στην καρδιά και μόνο.
27. Στ’ αλήθεια ύψιστη μακαριότητα έρχεται σε αυτόν τον αφοσιωμένο του Θεού του οποίου ο νους είναι απόλυτα ειρηνικός, με τα πάθη του καταλαγιασμένα, που είναι ελεύθερος από αμαρτίες, ο οποίος έχει γίνει ένα με τον Θεό (Θέωση).
28. Ο αφοσιωμένος του Θεού, έτσι έχοντας απασχολημένο πάντοτε το νου του στην άσκηση της Θεωρίας του Θεού μέσα στην καρδιά του, ελεύθερος από αμαρτίες, με ευκολία απολαμβάνει την μακαριότητα της επαφής του με τον Θεό.
29. Με τον νου εναρμονισμένο σε Ένωση με τον Θεό αυτός βλέπει τον Θεό να κατοικεί σε όλα τα όντα και όλα τα όντα στον Θεό, παντού τον Θεό βλέπει.
30. Αυτός που παντού τον Θεό βλέπει και βλέπει τα πάντα μέσα στον Θεό, αυτός δεν χωρίζεται από Εμένα και τον Θεό, ούτε εγώ χωρίζομαι από αυτόν.
31. Αυτός που εδραιωμένος στην ενότητα, λατρεύει Εμένα και τον Θεό που κατοικεί σε όλα τα όντα, αυτός ο αφοσιωμένος κατοικεί σε Εμένα και στον Θεό, όποιος και να είναι ο τρόπος που ζει.
32. Αυτός Ω Ιωάννη, που μέσω της ταυτοποίησης του νου του με τον Θεό μέσα στην καρδιά του, βλέπει παντού τον Θεό είτε είναι χαρά είτε πόνος, θεωρείται ο ύψιστος αφοσιωμένος και ενωμένος με τον Θεό.
Ο Ιωάννης είπε:
33. Δεν βλέπω να είναι σταθερή αυτή η αδιατάραχτη προσήλωση στην καρδιά στην θεωρία του Θεούς που μου δίδαξες, Ω Κύριε, εξ αιτίας της ανησυχίας του νου.
34. Ο νους στα αλήθεια είναι ανήσυχος, ω Κύριε, ταραχώδης, δυνατός και ατίθασος. Θεωρώ ότι είναι τόσο δύσκολο να ελεγχθεί όσο και ο άνεμος.
Σχόλιο
Ο νους μετακινείται συνεχώς από το σημείο συγκέντρωσης από το ένα αντικείμενο στο άλλο. Έτσι είναι πάντα ανήσυχος. Δεν είναι μόνο ανήσυχός αλλά επίσης ταραχώδης και βίαιος, δυνατός και πεισματάρης. Προκαλεί ταραχή στο σώμα και τις αισθήσεις. Για αυτό είναι πιο δύσκολο και από τον άνεμο να ελεγχθεί.
Ο Ευλογημένος Κύριος είπε στον Ιωάννη:
35. Χωρίς αμφιβολία Ω Ιωάννη, ο νους είναι ανήσυχος και δύσκολο να ελεγχθεί. Όμως με την άσκηση (την συνεχή νήψη και προσευχή) και την απόσπαση μπορεί να τεθεί υπό έλεγχο.
36. Η Ένωση με τον Θεό είναι δύσκολο να επιτευχθεί από εκείνον που δεν έχει αυτοκυριαρχία (στον νου και στις αισθήσεις), αλλά ο αυτοκυριαρχημένος, αυτός που σταθερά προσπαθεί με τον σωστό τρόπο την πετυχαίνει (την κυριαρχία του νου και των αισθήσεων και την ένωση με τον Θεό).
Ο Ιωάννης απάντησε:
37. Αυτός που δεν είναι ικανός να ελέγξει τον νου του αν και έχει πίστη, που ο νους του ξεφεύγει από την σταθερή θεωρία του Θεού, ποιο τέλος θα έχει, μη έχοντας πετύχει την τελειότητα, ω Κύριε μου;
39. Αυτή μου την αμφιβολία, ω Κύριε, ολότελα διέλυσε, γιατί δεν είναι δυνατόν κανείς άλλος εκτός από Εσένα να διαλύσει αυτή την αμφιβολία.
Ο Ευλογημένος Κύριος απάντησε στον Ιωάννη:
40. Ω Ιωάννη, ούτε εδώ σε αυτό τον κόσμο, ούτε στον επόμενο δεν υπάρχει γι’ αυτόν καταστροφή, γιατί στ’ αλήθεια, κανένας που κάνει καλό, ω αγαπημένε μου μου, δεν φθάνει στη θλίψη.
41. 42. Όταν πεθάνει, αφού πάει στον κόσμο των δικαίων και μείνει εκεί για πολλά χρόνια, αυτός που έπεσε από την Ένωση με τον Θεό, ξαναγεννιέται σε ένα σπίτι ενάρετων και εύπορων. Ή γεννιέται σε οικογένεια σοφών αφοσιωμένων στον Θεό. Στ’ αλήθεια μια γέννηση σαν κι αυτή είναι πολύ δύσκολο να επιτευχθεί σε αυτόν τον κόσμο.
43. Εκεί, Ω Ιωάννη, ανακτά την γνώση που είχε αποκτήσει στο προηγούμενο σώμα και προσπαθεί ακόμη περισσότερο από πριν για την τελειότητα.
44. Από εκείνη την εξάσκηση στην προηγούμενη του ενσάρκωση ωθείται παρά τη θέληση του να ασκηθεί στην Ένωση με τον Θεό.
45. Όμως ο αφοσιωμένος στην ένωση με τον Θεό που αγωνίζεται με υπομονή, εξαγνισμένος από την αμαρτία και έχοντας γίνει τέλειος βαθμιαία μέσα από πολλές γεννήσεις φθάνει στον ύψιστο σκοπό.
46. Εκείνος που είναι αφοσιωμένος στην ένωση με τον Θεό θεωρείται ανώτερος από τους ασκητές (ερημίτες) και ανώτερος ακόμη από τους ανθρώπους που απόκτησαν γνώσεις για τον Θεό από την μελέτη των γραφών. Γι’ αυτό Ω Ιωάννη, αφοσιώσου στη ένωσή σου με τον Θεό.
47. Και από όλους τους λάτρεις και αφοσιωμένους σε Εμένα και τον Θεό , αυτός που είναι γεμάτος πίστη και διατηρεί τον νου του απορροφημένο σε Εμένα, αυτός θεωρείται από Εμένα ο πιο ένθερμος.
Το “μυστικό” για μια ζωή αφθονίας, αρμονίας, ευτυχίας και ικανοποίησης είναι να έχουμε ένα σαττβικό νου απαλλαγμένο από επιθυμίες και εγωισμό και να ζούμε κάθε στιγμή σε συνειδητή επαφή με τον αληθινό μας Εαυτό (Συνείδηση).
🌺 Φως, Ειρήνη, Αγάπη
atmannityanada 